ماجرا از کجا شروع شد؟ این "مد" بی رحمانه از کی روی جامعه ی ما نشست و "خیلی ها"رو تحت تاثیر قرار داد؟
موبایل های دوربین دار از کی تبدیل شدند به ترسناک و نامردترین وسیله ی ثبت خاطرات، و گاهی آلتی هولناک برای بی آبرو کردن آدم های بدشانس ؟
تکنولوژی معمولاً برای ما دردسر سازه. چون همیشه خبیثانه ترین روش هارو برای استفاده از اون کشف می کنیم و برای له کردن و آزار رسوندن به دیگران و گاهی خودمون به کار می گیریمش.
از وقتی چیزی به اسم بلوتوث به وجود اومد و مارو شیفته ی خودش کرد، خیلی از فیلم هایی که روزی شاید "جنبه ی خاطره ی شخصی" داشتند، از شخصی بودن در اومدند و به کلی "عمومی" شدند.
فیلم های مستند ایرانی که مثل "دوربین مخفی" هنرپیشه ها نمی دونند که در مقابل دوربین قرار گرفتند و قراره چند وقت بعد "بازی شون" رو جماعتی چند میلیونی در موبایل های شخصیشون نگاه کنند، سرگرم شوند و اون رو برای میلیون ها هم وطن دیگه به کمک نعمت بلوتوث بفرستند.
چرا باید بخشی از "خصوصی ترین" اتفاق زندگی یک "انسان"، به صورت فیلم دست به دست و موبایل به موبایل پخش شه و هزاران غریبه و آشنا شاهد این "اتفاق خصوصی" باشن؟
مگه دخترهای نگون بخت این فیلم ها می دونند که قراره هنرپیشه ی یک فیلم "غیر اخلاقی و مستهجن" باشند؟
یعنی همه ی تفریحات و بازی ها تموم شده و فقط بازی با آبرو و گاهی زندگی آدم ها باقی مونده؟ حتماً شنیدید که دخترهای زیادی بعد از پخش شدن فیلمشون دست به خودکشی زدند.
لطفاً مثل آدم های معمولی و کم سواد نگید "مشکل خودشه! می خواست این کارو نکنه!" یا "کسی که خربزه می خوره پای لرزش می شینه"
لطفاً به این فکر کنید که پس چی به سر واژه هایی مثل اعتماد و اطمینان، امنیت، عشق، انسانیت، انسانیت و انسانیت اومده؟
در روزگاری زندگی می کنیم که همه چیز مورد تجاوز قرار گرفته.
در این دنیای دست خورده آیا بکارتی هست؟
