فهمیدن بعضی چیزها خیلی راحته. نه نیازی به فکر کردن داره٬ نه نیازی به اینکه بخوای قیافه ی آدم های متفکر همه چیز فهم رو به خودت بگیری و با کت شلوار و کیف سامسونت٬ دست راستت رو بزنی زیر چونه ت و زوم کنی رو مسئله. فهمیدن بعضی چیزها جداْ خیلی آسونه.

مثلاْ خیلی راحته بفهمی کسی که واسه وبلاگت کامنت گذاشته متنت رو خونده یا فقط اومده واسه رفع تکلیف و اعلام این نکته که "ما هم آررره و اینا" واست نوشته که "وبلاگ خوبی داری به ما هم سر بزن!" گاهی واست یک قایق هم می کشن که یک وقت بهانه نیاری راه دوره و وسیله ی نقلیه نیست.

خیلی راحته بفهمی که اکثر ما آدم ها داریم روز به روز احمق تر می شیم. احمق نه از اون لحاظ٬ از همین لحاظ.

تفکرات احمقانه ای که تو قسمت بالای بدنمون هست باعث می شه برداشت های احمقانه ای از ساده ترین مسائل زندگی داشته باشیم. این برداشت ها باعث به وجود اومدن توقع های احمقانه تری می شه. وقتی از کسی یا چیزی توقع احمقانه ای داریم نمی تونیم احمقانه رفتار نکنیم و جمله های احمقانه ای به بیرون نپاشیم. حرف های احمقانه می زنیم پس چیزهای احمقانه تری هم می شنویم. با این توضیحات٬ احمقانه ست اگر فکر کنیم احمق نیستیم!

خیلی راحته بفهمی زندگی بدون پول مثل زنبور بی عسل می مونه! حتی از اون هم بدتر٬ مثل ساندویچ بدون نوشابه٬ پارک ملت بدون بدمینتون(!) و گوجه سبز بدون نمک.

خیلی راحته بفهمی تقریباْ هیچ وقت نمی تونی اون آدم یا پارتنر ایده آلت رو تو دنیای واقعی پیدا کنی. اونی که همه چیزش مطابق معیارهای تو باشه. طرز فکرش٬ رفتارش٬ بیانش٬ حرکاتش٬ استایلش٬ سایزش٬ تحصیلاتش٬ قیافه ش٬ هیکلش٬ اخلاقش٬ فرهنگش٬ خانواده ش٬ پاتوقش٬ دوستاش٬ ماشینش٬ خونه ش٬ ... ش٬ ...ش٬ ...ش٬ ..ش٬ ...!

خیلی راحته بفهمی اینجا جای موندن نیست.