خانواده گوهر با ارزشیست٬ به شرطی که

قرار نباشد در ۲۴ ساعت شبانه روز و در ۳۶۵ روز سال٬ تحت عنوان "من صلاحت رو می خوام" چگونه زندگی کردن را به فرزندان خود دیکته کنند و توقع داشته باشند که این فرزندان پس از عبور از خط "مثلاْ بزرگسالی" به غرغره ی افکار٬ عقاید و لایف استایل نیاکان خود بپردازند و مانند آنها زندگی کنند. و هرگز شرایط گذشته ی خود را با شرایط امروز فرزندانشان مقایسه نکنند و تحت هیچ شرایطی ٬ با انگشت اشاره ای که در حال تکان خوردن و اخطار دادن است نگویند: "زمان ما هیچ وقت هیچکس همچین غلطی نمی کرد!"

پلیس مایه ی آرامش و دلگرمی ماست٬ به شرطی که

قرار نباشد جای گناهکار جنایتکار٬ بی گناه مانتو کوتاه دستگیر شود. و قرار نباشد الگانس های سبز نیروی انتظامی تبدیل به دلهره آورترین شئی متحرک در خیابان شود. و قرار نباشد پلیس غیر قابل اعتمادترین شخص این شهر باشد که نه تنها در مواجهه با خطرهای احتمالی کمکی به ما نمی کند بلکه مشکل های بیشمار دیگری هم می تراشد.

پلیس های خلافکار عامل نا امنی ما هستند.

دین وسیله ایست برای رسیدن به خدا که مایه ی آرامش دل و تجلی روح است٬ به شرطی که

قرار نباشد با نام "دین" هی قانون وضع کنیم و قانون نقض کنیم و هی حلال را حرام کنیم و حرام را حلال. به شرطی که "با دین بودن" موتور جستجوگری نباشد برای یافتن و سنگسار "بی دین". و سختگیری و افراط در آن موجب دلزدگی و سقوط روح در منجلابی معروف به "منجلاب فساد" و فراموشی خداوند نشود.

مدرسه خانه ی دوم ما و مکانی مقدس است٬ به شرطی که

در آن به جای تشویق اتحاد٬سیل موش های تفرقه در بین دانش آموزان سرازیر نشود. به جای خالص بودن٬ ریا٬ دورویی و تظاهر به بچه ها آموخته نشود و مدیر های مدارس با وضع قانون های پیچیده و سختگیری های بی دلیل و بستن درها و کشیدن نرده های آهنی جلوی پنجره ها٬ توالت هارا تبدیل به مکان امنی برای کشیدن سیگاری٬ سقط جنین٬ همجنس بازی و ... نکنند.

فراموش نکنیم که محدودیت هیچ وقت عفت و درستکاری به ارمغان نمی آورد.