آنالی در سرزمین شگفت انگیزها

لطفاَ مخ مارا نزنید

analiakbari — Tue, 08 Jul 2008 21:54:18 GMT

چند وقتی هست که تصمیم گرفتم به جای [به قول یه عده] غر زدن و [به قول یه عده ی دیگه] انتقاد کردن از "چییییز"های واقعی دور و بر و برای جلوگیری از به باد دادن سر سبزم در ۲-۳ هفته ی آینده٬ راجع به "چییییز"هایی بنویسم که شاید از نظر بیشتر مردم زیاد واقعی نیستن تا کسی نتونه حلقه ی دار رو دور گردنم بندازه و لگد بزنه به صندلی زیر پاهام.

تصمیم گرفتم به جای ابراز نفرت از "چییییز"ها و اشخاص نفرت انگیز و کشیدن فحش های ناموسی و غیر ناموسی به عناصر نامطلوب٬ و عصبانی شدن بعد از مطالعه ی روزنامه و خبرهای اینترنتی و نا امید شدن نسبت به آینده ی "خودم" و فکر کردن به اینکه آیا ما هم به زودی مثل زیمباوه ای ها برای قورت دادن یک تکه نون و مقداری گوشت له له خواهیم زد یا نه٬

به "چییییز"های بهتری فکر کنم و وقتم رو مثل بیشتر دخترهای ۲۰ ساله با دور دور کردن تو ایران زمین بگذرونم و بزرگترین دغدغه ی زندگیم این باشه که مارک کمربند پسری که می خوام ازش شماره بگیرم اما زنگ نزنم٬ D&G باشه یا Armani.

تصمیم گرفتم زیادی خودم رو درگیر مسائلی که بهم ربطی نداره نکنم! و الکی میکروفن هندونه فروشی دستم نگیرم و داد بزنم "ما همه در سرنوشت کشور خود سهیم هستیم"

به من چه ربطی داره؟

تصمیم گرفتم به جای این همه نوشتن از الگانس های سبز نیروی انتظامی و ون های گشت ارشاد و خواهرهای چادر به سر و قاشق چنگال به دستی که قصد خوردن مغز دخترهای قانون شکن به همراه پیاز و جعفری رو دارن٬ از جوجه ی بزرگ و سیاه رنگی به اسم "اکبر" بنویسم که رستوران های مثلاْ زنجیره ایش (اکبر جوجه) تو بیشتر شهرهای شمالی دیده می شه که داخلش با لامپ های مهتابی رنگی و پوستر دختر بچه هایی با ژست همیشگی "یک دست زیر چونه" که رژ لب قرمز مهوش کش بر لب دارن٬ و گل های مصنوعی تزئین شده بنویسم.

جوجه ی خیلی بزرگی به اسم اکبر که شمارو به صرف یک بشقاب برنج با یک تکه جوجه ی سرخ شده همراه با یک کاسه رب انار ترش و کره ی آب شده دعوت می کنه.

تصمیم گرفتم به جای مسخره کردن "چیییییز"های مسخره ای که اصرار دارن معقول و منطقی و پرفکت به نظر برسن٬ سرم رو به علامت تایید تکون بدم٬با لبخندی همیشگی بر لب براشون نوشیدنی های بی الکل باز کنم و برای این آدم های مسخره ی پر ادعا چنگ بنوازم و تحسینشون کنم تا به تعداد طرفدارهام اضافه شه.

تصمیم گرفتم بیشتر پرواز کنم و کمتر رو زمین بمونم. شاید بدون وسط کشیدن پای ایرانسل یک هواپیمای دو نفره هم نصیب من شد.

دو صفحه از دفتر خاطرات

analiakbari — Sat, 05 Jul 2008 22:13:18 GMT

۱۵/تیر/۸۷

امروز به صورت کاملاً اتفاقی صاحب یک بچه شدم.

توی سبد با یک نامه، پشت در خونه پیداش نکردم، اصلاً پیداش نکردم. اون بچه ی خودمه. خودم به دنیا آوردمش.

داشتم مسواک می زدم، سرم پایین بود و به شش تا سوراخ چاه دستشویی نگاه می کردم، خواستم کف رو تف کنم بیرون که یک دفعه حس کردم چیزی توی گلومه. حس خوب خفه شدگی داشتم. شیر آب رو محکم گرفتم و مسواک Oral-B آبی روی زمین افتاد. "چیز" توی گلوم خیلی بزرگ بود و جدی جدی داشت خفه م می کرد. درد داشتم. نمی تونستم نفس بکشم. وحشت مردن بر من غلبه کرده بود. چه زود داشتم می مردم. حتی ۲۴ ساعت فرصت هم نداشتم تا بتونم طبق برنامه ریزی های قبلی عمل کنم. به همه ی کارهای مهیجی که می تونستم تو زنده بودن انجام بدم و لذت ببرم فکر کردم و سعی کردم جون خودم رو نجات بدم. شروع کردم به اوق زدن. کف خمیردندون ریخت توی دستشویی. بیشتر اوق زدم. بیشتر. بیشتر. بعد از تحمل دردی کشنده، یک نوزاد ژاپنی جیغ جیغو از تو دهنم بیرون افتاد. اون لعنتی توی حلقم گیر کرده بود.

حالا من یک مادر هستم. مادر یک بچه ی ژاپنی به اسم "واکی بایاشی"

۱۴/تیر/۸۷

امروز اولین باری بود که می دیدمش. تو خیابون گاندی. سوار فیل بود. یک فیل زرد به اسم "مادر ترزا"

نمی دونم تو کدوم کافه رفت، اما به صرف یک فنجون عسل و کمی معاشرت دعوتم کرد. گفتم از عسل بدم میاد، می چسبه بهم. گفت معاشرت چی؟ گفتم فرقی نمی کنه، می چسبی بهم.

شونه هاشو بالا انداخت، یعنی واسم مهم نیست و رفت تو همون کافه ای که یادم نیست کدوم بود.

داشتم به کفش و لباس های پشت ویترین مغازه نگاه می کردم، چند دقیقه ی بعد بدو بدو از پله های مرکز خرید پایین اومد، سوار "مادر ترزا" شد و داد زد: فرااااااار کن!

تا بخوام تشخیص بدم حرفش شوخی بوده یا جدی و بخوام مسیر فرار رو مشخص کنم، مرکز خرید گاندی با صدای مهیبی منفجر شد و آجر و شیشه و چوب و تیکه هایی ازمیز و صندلی و چند تا ماگ شکسته و مقداری کتاب و کاغذهای پاره پاره توی خیابون پرتاب شد.

تو کافه ای که یادم نیست کدوم بود بمب گذاشته بود دیوانه.

سیب سرخ تام سایر

analiakbari — Tue, 01 Jul 2008 14:16:18 GMT

کاش چند سال زودتر به دنیا اومده بودم. چند هزار سال زودتر.

اون موقعی که هنوز برهنگی نه دلیلی بر نانجیبی و هرزگی بود و نه دلیلی بر کول بودن و خفنیت. "انسان" بدون لباس زیر victoria's secret زنونه و CK مردونه از تو غار بیرون می یومد و نگران دوربین های مخفی ای نبود که از پشت شمشاد ها به تهیه ی porno movie می پردازن و اون رو برای شاد کردن روح تین ایجرهای ناکام و غیر تین ایجرهای مشتاق روی سایت ها می ذارن ٬ اون موقعی که انسان گاو وحشی٬ گراز و ماموت شکار می کرد و برای خوردن غذا نیازی به سس چیلی٬ زیتون پرورده٬ خیارشور و ترشی بندری نداشت.

اون موقع اگر "انسان" روی دیوار غار٬ به ابتدایی ترین شکل ممکن تصویر یک "بز" رو می کشید یا در نهایت بی سلیقگی یک کاسه ی سفالی می ساخت٬ بعدها [منظور هزاران سال بعد] یک هنرمند واقعی نامیده می شد و اسمش توی کتاب های درسی می رفت.

اون موقع خطرناک ترین سلاح٬ تبر و ریزتیغ های سنگی بود و هنوز داشتن کلت بدون مجوز تو کشوی میز تحریر٬ یک امر طبیعی محسوب نمی شد.

اون وقع زندگی راحت تر بود.

مجبور نبودی برای اثبات باسوادی و برقراری رابطه با آدم هایی که میلیون ها کیلومتر دورتر از تو هستن٬ به چند زبان مختلف حرف بزنی. اون موقع صبح با طلوع خورشید "انسان" می دویید از غار بیرون٬ دهنش رو باز می کرد٬ صدای مبهمی از خودش در میاورد و این جوری با بقیه ی غارنشین ها معاشرت می کرد و نیازی نداشت برای فهموندن منظورش به اون یکی٬ صد تا کلمه رو کنار همدیگه بچینه تا آخرش باز هم طرف دچار سوءتفاهم شه و قهر کنه!

اون موقع نیازی به پلی استیشن و بازی های اکشن نبود. چون "انسان" به صورت شبانه روزی در حال جنگ با موجودات عظیم الجثه ی خطرناک منقرض شده ای بود٬ که در بازی با اون ها یا خورده می شد یا پیروز. و با هر پیروزی به مرحله ی بعد می رفت و کامل تر می شد.

اون موقع نه مدرسه بود٬ نه دانشگاه٬ نه پلیس٬ نه پول٬ نه زندان٬ نه قانون٬ نه صنعت٬ نه تکنولوژی٬ نه روزنامه٬ نه وزارت خونه٬ نه مجوز٬ نه لیموزین٬ نه طبقه٬ نه مالکیت.

اون موقع دو چیز وجود داشت٬ آزادی و حماقت محض.

دهانت را ببند و حرف نزن!

analiakbari — Thu, 26 Jun 2008 17:46:18 GMT

نامه ی یک خردسال نابالغ به خدا:

خدایا شکمم پر از درد و غم است. چرا همه از ما بدشان می آید و دوست دارند اذیتمان کنند؟ مگر ما چه کارشان کرده ایم؟ سند باغ های لواساناتشان را جویده ایم٬ در برج هایشان به زور سکونت کرده ایم٬ روی اتومبیلشان خط کشیده ایم یا نصفه شب برایشان missed call انداخته ایم؟

خدایا چرا آنها انقدر از ما بدشان می آید که هر روز برقمان را قطع می کنند و ما مجبور می شویم در گرما با روزنامه و در جعبه شیرینی خودمان را باد بزنیم و نتوانیم فیلم سینمایی و سریال ببینیم و پلی استیشن بازی کنیم و موهایمان را سشوار بکشیم. مگر ما برق آنها را می بریم که آنها مال مارا می برند؟ این انصاف است؟

خدایا چرا هی قیمت هارا افزایش می دهند تا ما نتوانیم صبح ها چایی شیرین با شکر و ظهرها چلوکباب با گوجه فرنگی بخوریم؟ چرا انقدر از ما بدشان می آید که دوست دارند سوءهاضمه بگیریم؟

خدایا یادت است زمستان گذشته گازمان را نیز قطع کردند و ما در سرمای ۲۰ درجه زیر صفر لرزیدیم و منقبض شدیم؟ چرا با ما دشمنی دارند؟ آیا هیزم جمع کردن ما برای زمستان آینده٬ برای آنها بامزه و خنده دار است؟

خدایا چرا آنها دختر عمه ام را به خاطر نپوشیدن جوراب در تابستان به تونل وحشت می برند٬ مجبورش می کنند زیر "غلط کردم" را امضا کند و "فاحشه" صدایش می کنند؟ چرا آنها انقدر از دختر عمه ام بدشان می آید که گاهی او را فقط به خاطر زیبایی اش دستگیر می کنند؟ خدایا اگر زیبایی گناه است پس تو چرا او را زیبا آفریدی؟

خدایا من خیلی خشمگینم.

چرا به ما ۱۲۰ میلیارد تومان ندادی تا بتوانیم هتل لاله را بخریم و دوستانمان را به آنجا دعوت کنیم و کاپوچینو بخوریم؟ حتی ۱۷ میلیارد هم ندادی که صاحب یک پنت هاوس در فرمانیه شویم. اه

من تا به حال به دانشگاه نرفته ام اما از همین حالا می دانم معاون دانشگاه ممکن است چه هوس هایی بکند. ۱) هوس اخراج دانشجو ۲) هوس تعرض به دانشجو

خدایا مارا از هوس های معاون دانشگاه مصون نگه دار.

خدایا چرا حتی مخابرات هم از ما بدش می آید٬ مخصوصاْ آنتن دهی اش را افتضاح می کند٬ قیمت sms هارا افزایش می دهد و آنها را یا به مقصد نمی رساند یا آنقدر دیر می رساند که مجبور شویم دوباره send اش کنیم. خدایا تو بگو این انصاف است؟

خدایا من خیلی غمگینم. دلم برای جوان های مملکتم می سوزد که نه کار و درآمد دارند٬ نه عشق و نه تفریح.

در خیابان پلیس می گیرتشان٬ در خانه سوزاک و حاملگی! خدایا تکلیف آنها چیست؟

خودت یک کاری بکن بلکه شکممان از این همه غصه و درد و رنج خالی شود. گناه داریم به خدا.

آمین.

آکومبا آکومبا

analiakbari — Wed, 25 Jun 2008 13:41:18 GMT

امروز موقع رفتن به دانشگاه برای امتحان٬ ساعت ۸ صبح٬ تو میدون فردوسی با یک سرخپوست جدی و عصبانی از قبیله ی Priest Rapids آشنا شدم.

کفش های کانورس سفید و شلوارجین دیزل پوشیده و بالا تنه ش لخت بود. هیکل بی نظیری داشت و موهای صاف و بلندش رو از پشت بسته و تیرکمون بزرگی توی دستش بود. مسلماْ دیدن همچین موجودی تو میدون فردوسی در کنار دلار فروش هایی که تازه کارشون رو شروع کرده بودن خیلی جالب بود.

داشت می یومد طرفم. یک لحظه چشم هامو بستم و وقتی باز کردم سرخپوست با قدی در حدود ۲ متر و ۱۵ سانتی متر٬دست به سینه جلوم ایستاده بود. نمی دونم چی تو قیافه ی من دید که خیلی بی مقدمه پرسید " تو می تونی پرواز کنی؟"

با اینکه قصد سرکار گذاشتن یک توریست خارجی٬ جلوی حوله فروشی میدون فردوسی رو نداشتم٬ اما بدون هیچ ته لبخند و کوچکترین حالتی از مسخره بازی گفتم "یک درصد فکر کن نتونم!"

تعجب نکرد. با همون جدیت قبلی نگاهم کرد و گفت "نشونم بده" اول منظورش رو از "نشونم بده" نفهمیدم. وسط خیابون چی رو باید نشون می دادم؟!

یعنی باید مانتوم رو در میاوردم٬ بال هامو باز می کردم و پرواز می کردم؟ دیوونگی بود. منکه بال نداشتم. قیافه ی حق به جانبی به خودم گرفتم و گفتم "نه اینکه نخوام٬ نمی تونم!" مثل زبون نفهم ها دوباره تکرار کرد "نشونم بده!"

انگار چاره ی دیگه ای نداشتم.باید نشونش می دادم! دستم رو دور گردنش اندختم٬ مثل ستون ازش بالا رفتم٬ روی شونه های لختش ایستادم و با یک پرش٬ با دست هایی باز٬ با مقنعه به آسمون رفتم و پرواز کردم.

سرخپوستِ عصبانی از روی زمین با تحسین نگاهم می کرد. احساس فوق العاده ای داشتم٬ اما این حس به سرعت از بین رفت. چون چند ثانیه بعد از پرواز٬ توسط تیری که از تیرکمون سرخپوست تو جناغ سینه م خورده بود شکار شدم.

احتمالاْ امشب به همراه سیب زمینی سرخ شده و سبزیجات٬ شام قبیله ی Priest Rapids خواهم بود. از این موضوع ناراحت نیستم٬ حداقل می تونم قبل از فرو رفتن تو معده ی "پوکوهانتس" شاهد یک "آکومبا آکومبا" ی واقعی تو یک قبیله ی سرخپوستی باشم. تنها چیزی که اذیتم می کنه و با روحیه م سازگار نیست اینه که امروز به امتحانم نرسیدم و ترم دیگه دوباره باید این واحد رو بگیرم.

بازی توکای مقدس, آخرین روز

analiakbari — Fri, 20 Jun 2008 16:18:51 GMT

بازی جدید توکای مقدس٬ آخرین روز.

اگر بفهمم امروز آخرین روز زندگیمه و ۲۴ ساعت دیگه خواهم مرد٬ باید عجله کنم. کارهای زیادی هست که تو این ۲۰ سال می تونستم بکنم و هنوز نکردم.

اول برای اینکه "ناکام" از دنیا نرفته باشم ازدواج می کنم!

به دبیرستانی که توش درس می خوندم می رم و "دسته کلید مدرسه" که سال دوم از سرایدار پیچونده بودم و باهاش درهای بسته رو باز می کردم رو پس می دم و می گم "متاسفم که یه کم دیر شد"

باید برنامه ریزی کنم. اول می رم یوسف آباد و از "بی بی" کیک شکلاتی می خرم و همون جا می بلعمش. بعد به خیابون گاندی می رم و سری به کافه شوکا می زنم و از چند نفر٬ اگر اون موقع کافه باشن٬ حلالیت می خوام.[ولی اگر حلال نکردن زیاد اصرار نمی کنم]

موهامو صورتی می کنم.

به نمایندگی Benetton می رم و کفشی که چند وقته داره برام دلبری می کنه و تا حدودی عاشقش شدم رو می خرم.

می رم میرداماد و اگر احیاناْ "یک نفر" رو اونجا پیدا کردم٬ باهاش حرف می زنم٬ یادی از خاطرات قدیمی می کنم٬ می کشمش٬ جسدش رو به زور تو کابینت زیر ظرفشویی قایم می کنم و بر می گردم.

کتاب در رویای بابل رو به خاطر تعریف های "توکای مقدس" و "فقط می نویسم" می خونم. فیلم Closer رو برای هزارمین بار می بینم٬ جای هر چهار شخصیت حرف می زنم و باهاشون خداحافظی می کنم. با "دنیا" "نازلی" "آناهیتا" و "فرناز" تو آخرین روز از زندگیم عکس می گیرم و برای آخرین بار کیک پنیر٬ قره قروت٬ بادوم هندی٬ آیس پک و اسمارتیز m&m می خورم.

به "چند نفر" زنگ می زنم و یادآوری می کنم پول واسه خرج کردنه نه واسه کلکسیون درست کردن و پول خرج کردن یک بیماری خطرناک یا عامل پیری زودرس نیست که در اثرش فوت کنی. بعد قسم می خورم که تا حالا هیچ پسری از حساب کردن پول شام نمرده و این نهایت چیپ بازیه که توقع داشته باشی یک دختر تورو مهمون کنه. پیشنهاد می کنم وقتی با دختری بیرون می ری حداقل برای اثبات اینکه کیف پولت همراهته٬ ۳۰۰ تومن خرج یک بطری آب معدنی کن!

از مامانم به خاطر همه ی شوک هایی که تو این چند وقت بهش دادم معذرت خواهی می کنم و می گم فقط یک شوک اساسی دیگه مونده! اون رو هم که بدم دیگه همه چیز تموم می شه. [ولی به صورت مستقیم نمی گم که فقط چند ساعت دیگه به آخر عمرم مونده]

از بابام به خاطر همه ی روزنامه های اعتماد ملی و مجله های شهروند امروز که همیشه به موقع برام می خرید و نگران بود که نکنه یک وقت از اخبار عقب بمونم تشکر می کنم و ازش می خوام که در نبود من هم به خرید شهروند امروز ادامه بده.

آخر عمری به چند نفر پیشنهاد می کنم بیشتر از حمام و مسواک استفاده کنن. به "یک نفر" با شواهد و مدارک ثابت می کنم که از شکم مادرش در بیمارستان به دنیا اومده و در اون روز و اون ماه و اون سال٬ درز هیچ جایی از آسمون شکافته نشده بوده که ایشون بخواد ازش پایین بیفته. البته خیلی چیزهای دیگه هست که باید در گوش خودش بگم و اگر توجیه نشد و به "مزخرف" و "غیر قابل معاشرت بودنش" اعتراف نکرد شاید مجبور شم بکشمش.

به آرزوهام فکر می کنم. به داستان های نیمه کاره ای که فرصت نکردم تمومشون کنم٬ نه مجری تلویزیون شدم٬ نه کتابم رو چاپ کردم٬ نه به فرانسه رفتم و نه هیچ وقت شغلی داشتم. به پسر نداشته م "آرشام" فکر می کنم و به تیشرت ها و کفش ها و ماشین های کنترلی ای که براش نخریدم.

توی ۳۶۰ Blast م رو عوض می کنم و می نویسم " آنالی مرد" و احتمالاْ ملت با این blast شوخی خواهد کرد و هیچکس مرگم رو جدی نخواهد گرفت.

در دقایق آخری که ۲۴ ساعت مهلت زنده بودنم تموم می شه٬ با مانتویی تا روی کمر٬ دامن کوتاه٬ موهای بلند صورتی بدون روسری٬ به میدون ونک می رم و با کفش های پاشنه بلند و سرعتی در حد ۳۵ سانتی متر در ساعت از جلوی گشت ارشاد رد می شم و با برادران و خواهران ارشادگر بای بای می کنم و قبل از دستگیر شدن٬نرسیده به مرکز خرید آسمان می میرم.

all the lost souls

analiakbari — Mon, 16 Jun 2008 15:48:18 GMT

من یک دختر ۲۰ ساله هستم.

دوبار ازدواج کردم. بار اول با مردی که ۴۲ سال پیرتر از خودم بود و ۱۷ روز بعد از ازدواجمون توسط شریک های شرکتش با سیم به ریل راه آهن بسته شد و زیر قطار موند و ته مونده های چرخ شده ی بدنش رو توی کاسه ای قرمز رنگ ریختن و همراه با کارت شناساییش به خونه آوردن.

شوهر بعدیم یک پسر ۱۷ ساله ی آلبانیایی بود که تو روستای ابیانه در نزدیکی کاشان با هم آشنا شدیم و سه روز بعد ازدواج کردیم. اما اون چند ماه بعد هوس کرد به آلبانی برگرده و چون من همچین هوسی نداشتم٬ به ناچار از هم جدا شدیم و من باز مجرد شدم.

من یک دختر ۲۰ ساله هستم.

یک شیشه خیارشور "یک و یک" دارم که توش جنینی چند ماهه در مایعی که من فکر می کنم سرکه ست ولی انگار چیز دیگه ایه٬ شناوره. اسمش رو گذاشتم ترشی جنین.

می گن مواد تشکیل دهنده ی این ترشی مال خودمه. اما من زیر بار نمی رم و میگم اگر این جنین مال منه پس چرا اونجا تو شیشه ست؟ هیچ وقت جواب اون ها رو نمی شنوم. دلم نمی خواد که بشنوم.

من یک دختر ۲۰ ساله هستم.

چند ماه زندان بودم. به جرمی نامعلوم شاید هم معلوم. گفتن از چند جواهر فروشی دزدی کردی٬ گفتم باشه. گفتن دسته کلیدهای گمشده ی بانک مرکزی تو کشوی میز تحریر تو پیدا شده٬ گفتم باشه. گفتن گروگان گیری و اخاذی کردی٬ گفتم باشه. گفتن یک زندانی محکوم به اعدام فراری رو تو خونه ت قایم کردی٬ گفتم باشه. گفتن تو بهشت زهرا "اسید" و "مسکالین" خیرات کردی٬ گفتم باشه.

رفتم زندان و بعد از این همه جرم٬ چند ماه بعد اومدن گفتن آزادی٬ گفتم باشه.

من یک دختر ۲۰ ساله هستم.

آدم کشتم. قتل غیر عمد نبود. از خودم دفاع نکردم. واسه تفنن کشتم.

راننده تاکسی بود. از اون راننده هایی که وقتی سوار ماشینشون می شی سلام می کنی و جواب نمی دن. از اون هایی که همیشه غر می زنن "خرد بده" و از روی ۲۰۰۰ تومنیت ۲۰۰ تومن اضافه برمیدارن و اگر در و محکم ببندی سرشونو از پنجره میارن بیرون و فحش و می کشن بهت. از اون هایی که آیینه رو تنظیم می کنن رو صورت تو و هر سه ثانیه یکبار زل می زنن تو چشمات و از رو هم نمی رن. از اون هایی که تو ماشین سیگار می کشن و اصلاْ واسشون مهم نیست که با پنجره ی باز و بادی که تو ماشین می پیچه٬ همه ی خاکستر سیگارشون میاد عقب و می ریزه رو لباس تو.

ولی من به خاطر این چیزها نکشتمش. گفتم که واسه تفریح بود.

از پشت با کتاب ۶۰۰ صفحه ای "اندیشه بزرگان جامعه شناسی" کوبیدم تو سرش. بیهوش شد. بعد سر فرصت با کاتر شاهرگش رو بریدم٬ ازش معذرت خواهی کردم و از ماشین پیاده شدم. خون بد رنگ و غلیظی داشت و گرنه کمی ازش رو برای دوستم می بردم تا تو شیشه ی گردن بندش بریزه.

من یک دختر ۲۰ ساله هستم.

قراره گردنم رو بزنن. نه واسه تفریح و تفنن. واسه مجازات تفریح من.

نمی دونم با چی قراره این کارو بکنن. گیوتین؟ شمشیر؟ تبر؟ ساطور قصابی؟ شاید هم بخوان با پنبه سرم رو ببرن.

هرچی که هست امیدوارم خوش بگذره.

این دختر ۲۰ ساله من هستم؟

کمی پودر پرواز به من بده

analiakbari — Thu, 12 Jun 2008 22:44:45 GMT

لطفاْ چشم های من رو به واقعیت باز نکن!

کشتی حضرت نوح تو کدوم بندرگاه لنگر انداخته؟ می خوام ببینمش٬ باهاش حرف بزنم و ازش بخوام من رو سوار کشتیش کنه و نذاره "اینجا" بمونم٬ آب تا گردنم بالا بیاد٬ بالاتر٬ بالاتر از سرم٬ دست و پا بزنم٬ زیر آب فریاد بکشم٬ نفسم بند بیاد٬ کبود شم٬ خفه شم٬ بمیرم و جسدم با دست و پاهایی باز روی آب بیاد.

زیر پتو و توی راه پله ها و لوله های آب "مار" هست. مارهای سمی ای که فس فس کنان دائماْ نیشمون می زنند٬ دور گردنمون می پیچند و استخون هامون رو خرد می کنند. موسی کجاست تا عصاش رو تبدیل به "اژدها" کنه و مارو از شر این "مارهای سمی" نجات بده؟

بت های دست ساخته٬ عروسک های سرد و ساکت٬ عشق های نفرت انگیز. ابراهیم کجاست تا این بت های مورد پرستش رو نابود کنه؟ کجاست تا ثابت کنه همیشه برای خاموش کردن آتش نیازی به گرفتن شماره ی ۱۲۵ و کپسول آتش خاموش کن نیست. گاهی برای تبدیل آتش به "گلستان" فقط به کمی قداست احتیاج داری.

نهنگی که هم یونس تونست تو شکمش زندگی کنه و هم "پدر ژپتو" تو کدوم دریا شنا می کنه؟ نهنگی که بهمون فهموند هر "بلعیده شدنی" به معنای مرگ نیست و هر مرگی معنی تموم شدن زندگی نیست. نهنگی که بهمون یاد داد داخل "شکم" اون یک دنیای دیگه ست.

آقای کارلو کلودی! پینوکیو کجاست؟ می خوام باهاش حرف بزنم و ازش بپرسم اون فرشته ی لعنتی مهربون کجاست که می تونه یک آدمک چوبی رو تبدیل به آدمیزاد کنه. فرشته ی لعنتی مهربونی که همیشه "یک فرصت دیگه" واسه جبران کردن اشتباهات به پینوکیو می داد.

کوزت های این شهر هر شب کابوس "تناردیه" هارو می بینند. آقای ویکتور هوگو پس ژان والژان کجاست تا به داد "بینوایان" برسه؟

اینجا نفس کشیدن سخته٬ شهر شلوغه٬ خیابون ها تبدیل به پارکینگ شدند و "حرکت" رویای آدم هاست. "پیتر پن" عزیز کجایی تا بهمون بفهمونی واسه پرواز کردن فقط نیاز به سه چیز داریم. ایمان٬ اعتماد و پودر جادویی. پس این Never Land کجای نقشه ی جهان قرار گرفته که انقدر وعده ی رفتن بهش رو می دادی؟

اینجا همه حرف از تنها بودن و تنها موندن می زنند. آقای دانیل دفو! رابینسون کروزوئه کجاست تا با دیدنش یادمون بیاد همیشه بازگشتی هست. حتی از جزیره ی آدم خورها. کی از رابینسون تنهاتر؟

نگو که این ها فقط قصه هایی شیرین برای خوب خوابیدن هستند٬ خواهش می کنم چشم های من رو به واقعیت باز نکن.

همه ی ما برای زنده موندن به کمی خیالبافی و معجزه نیاز داریم.

زن ها فرشته اند!

analiakbari — Sat, 07 Jun 2008 17:54:18 GMT

فیلم ها و سریال های طنز و جدی زیادی با مضمون خیانت یک مرد به همسرش ساخته می شه. مردهای ازدواج کرده ای که عاشق زن آرایشگر همسایه٬ دختر جوونی که باهاش تصادف می کنن٬ زن خارجی ای که برای اجاره کردن آپارتمان به بنگاهشون میاد٬ منشی خصوصی دفترشون٬ زن های جوون و زیبایی که سر راهشون قرار می گیرن و هر جنس مونث دیگه ای می شن. این مرد خیانتکار می تونه از هر قشری باشه٬ از "حاج آقا" ی مومن و محترم بازاری گرفته تا یک راننده ی معمولی با زندگی ای کاملاْ معمولی.

دو یا چند تا شدن شلوار یک مرد معمولاْ سوژه ی اکثر برنامه های طنز نود شبیه [مثل همیشه تکرار شدن اسم فروغ در سریال ۴خونه] اما چرا هیچکس حتی جرئت فکر کردن به یک زن دو شوهره رو نداره؟

آیا "خوب" و "بد" تا این اندازه نسبیه؟

خیلی از زن ها همیشه تلاش می کنن خوب و زیبا باشن تا مردشون رو از دست ندن و اون مرد به دلیل زشتی٬ پیری یا تکراری شدن همسرش دنبال یک نفر بهتر٬ جوون و زیباتر نره !

و این تا حدودی نفرت انگیزه.

کمپانی های تولید کننده ی لوازم آرایشی و بهداشتی هر روز محصول جدیدی برای لطافت٬ تمیزی٬ نرمی٬ خوشبویی٬ صاف و بی لک کردن پوست و بدن خانم ها عرضه می کنن. معمولاْ صاحب این کمپانی ها مرد هستن٬ یعنی مردها به صورت غیر مستقیم فرهنگ سازی و "لطافت و بی لک بودن پوست" رو برای خانم ها تبدیل به ارزش می کنن.

ژل های بدن٬ انواع کرم های روز و شب٬ ماسک های لایه بردار٬ انواع لوسیون ها و شامپوهای بدن٬ محلول های پاک کننده٬ ماسک موی ضد پیری...

با این محصولات خانم ها زیباتر٬ جوون تر و بی نقص تر می شن و اگر زنی به هر دلیل نتونه از "بادی میلک" یا ماسک صورت استفاده کنه٬ یا پوستی به لطافت ابریشم (!) نداشته باشه٬ تبدیل به یک عفریته ی شلخته می شه! اون موقع ست که مقایسه صورت می گیره. مقایسه ی بین زشت و زیبا٬ زبر و لطیف.

آیا همه ی مردهای امروزی علاقه دارن که همسرشون جزو دسته ی "زیبایان بی نقص" باشه؟ آیا همه ی زن ها هرشب کابوس کنار گذاشته شدن به دست شوهرشون به نفع یک نفر زیبا و جذاب تر رو می بینن؟

خیانت...

به نظر من یک زن در مقابل همچین حادثه ای چهار راه داره.

راه اول نادیده گرفتن قضیه و گم شدن در کوچه ایه به نام کوچه ی "علی چپ". حتی اگر پارتنرت رو در حین خیانت دیدی٬ می تونی مودبانه و بدون کوچکترین سر و صدایی در اتاق رو ببندی و به خودت بگی: نه این فقط یک توهمه! شوهرم هیچکسی رو به من ترجیح نمی ده.

که این راه حل نفرت انگیزیه.

راه دوم خیلی آسونه. جدایی. بعد از کمی فحش و داد و بیداد و دعوا و گریه و نثار کردن واژه های "هرزه ی ... حرو... چیپ ... عوضی" واسه همیشه از فرد خائن جدا میشی و در واقع به صورت جسورانه ای از مسئله فرار می کنی.

که این راه حل هم تا حدودی لوس و نفرت انگیزه.

راه سوم نیازمند روحیه ی قوی و پشتکار زیادیه. انتقام! اون خیانت کرد٬ تو هم خیانت کن. با دو نفر؟ با ده نفر. چیزی که عوض داره گله نداره.

این راه حل از نظر جامعه به شدت نفرت انگیز و غیر قابل قبوله.

اما راه چهارم. فقط به یک اسلحه ی پر احتیاج داری و دستی که نلرزه. نشونه گیری وسط دو ابرو و شلیک.

این راه حل از نظر فرد خیانتکار به شدت وصف نشدنی ای نفرت انگیز و وحشتناکه!

طاعون

analiakbari — Sat, 31 May 2008 20:23:18 GMT

چند وقتی هست که همه مون مبتلا به یک "بیماری" خاص نشدیم. همه مون "تب" نکردیم و همه به یک "درد مشترک" مبتلا نشدیم. منظورم سارس٬ تب مالت٬ طاعون یا سرطان پروستات نیست. راجع به چیز مهیج تری حرف می زنم.

کلاس چهارم یا پنجم دبستان بودم که فیلم "تایتانیک" مثل بمب اتم تو ایران ترکید و "لئوناردو دی کاپریو" یا به قول مردم "جک" تبدیل به یک قهرمان شد. قهرمانی که تصویرش با موهای بد مدل طلایی و چهره ای -به نظر من- به شدت دهاتی٬ روی هر شئی ای دیده شد. از حوله ی حمام گرفته تا لیوان آبخوری٬ دفتر٬ جامدادی٬ تیشرت٬ کیف٬ پاکن٬ عکس برگردون٬ پوستر و ...

بچه ها توی مدرسه آهنگ my heart will go on "سلین دیون" رو می خوندن٬ با کاغذ کشتی "تایتانیک" رو می ساختن که بعد از برخورد با چیزی که احتمالاْ کوه یخ بود٬ غرق می شد و زیر آب می رفت. دی کاپریو برای خیلی ها تبدیل به سمبل زیبایی و جذابیت مردونه شده بود! کسی که اکثر مردم عاشقش بودن.

تایتانیک مثل یک بیماری مهلک همه رو مبتلا کرد. اون قدر برای همه ی مردم [از هر قشری] جذابیت پیدا کرد که دیگه به کلی "خز" شد. اگر الان کسی راجع به این فیلم حرفی بزنه بی اختیار دهنم کج می شه و بدون فوت وقت به خز بودن طرف پی خواهم برد!

"خشایار مستوفی" در سریال "زیر آسمان شهر" یکی دیگه از همین "اتفاق ها" بود. پیرمردی که با فک و دهنی غیر عادی و صدایی خنده دار و حرکاتی گاهی بامزه و خیلی وقتها اعصاب خردکن٬ تبدیل به یک شخصیت مردم پسند و مشهور شد. تکه کلام های "نه ه ه ه ه ه غلااااااام" و "می زنم تو مختااااااا" از هر گوشه و کناری شنیده می شد و تصویر خشایار هم روی جلد دفترها رفت. هنوز هم خیلی از ما "حمید لولایی" رو به اسم خشایار مستوفی می شناسیم.

تب بعدی "هری پاتر" بود. پسری جادوگر که سوار بر "آذرخش" و چوب دستی بر دست٬ با زخمی صاعقه مانند روی پیشونی٬ مجبورمون می کرد بدون پلک زدن٬ کنار گذاشتن کتاب و خوابیدن٬ تا آخرین صفحه رو با ولع بخونیم٬ میخکوب٬ هیجانزده٬ شاکی و خوشحال شیم.هری پاتر برای نسل من یک قهرمان واقعی بود. کسی که تو سن ۱۳-۱۴ سالگی تا حدودی می پرستیدمش. موجودی که تونست هممون رو تو داشتن آرزوی رفتن به مدرسه ی "هاگوارتز" ٬ قدم زدن تو کوچه ی "دیاگون" و دیدن آدم هایی مثل فرد و جورج ویزلی٬ رون و هرمیون٬ ولدمورت و خیلی های دیگه سهیم کنه.

"پائولو کوئلیو" یک بیماری دیگه بود. کیمیاگر٬ شیطان و دوشیزه پریم٬ بریدا٬ ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد... داستان هایی فلسفی با سبکی شاعرانه و واقع گرا. کتاب هایی که خوندش زمانی نشانه ی روشنفکری و "کول" بودن بود.

دبیرستان که بودم موج مجله ی "چلچراغ" از بقیه ی موج ها قوی تر بود. مجله ای که اصطلاح "نسل سوم" رو اختراع کرد. دوئل ها و شب نشینی در جهنم "ابراهیم رها" ٬دست نوشته های کودک فهیم "امیر مهدی ژوله" ٬ صفحه ی سرگیجه ی "بزرگمهر شرف الدین" و ساندویچ های "بزرگمهر حسین پور" به شدت خوندنی و خوردنی بود.

"محمدرضا گلزار"

"جانی دپ"

"میلان کوندرا"

"اورکات"

"بنیامین با آهنگ دنیا دیگه مثل تو نداره ه ه ه ه"

"اسپایدر من"

"زد بازی"

"نیما شاهرخ شاهی در فیلم مکس"

از موریانه های دیگه ای بودن که روزی جامعه رو جویید.

فِیلنگ خبری از یک بیماری جدید نیست. هست؟